Önceki 2 adaylığımıza göre 2016 için çok daha iyi bir proje hazırlanmıştı. O kadar ki, ev sahibi için en büyük rakip Fransa’daki bazı medya kuruluşları dahi Türkiye’nin favori olduğunu düşünüyordu. Fransa’nın bu organizasyonu 1960 ve 1984 yıllarında düzenlemiş olması da lehimize bir durumdu. Zira UEFA, tüm Avrupayı kucaklayan ve futbolu Avrupa’nın her noktasında sevdirmeyi ilke edinmiş bir kurumdu. Biz Avrupalı olmadığımız için aslında UEFA’yı da suçlamamak gerek.

UEFA’nın başında bulunan Fransız Platini’nin Sarkozy’yi delegelerle birebir tanıştırması, Abdullah Gül’ü ise bu konuda boşlamasıyla başladı “demokratik seçim” süreci. İlk turda İtayla elendi ve Fransa ile finale kaldık. 7-6′lık bir oylama sonucunda da Fransa EURO 2016 için ev sahipliği hakkını kazanmış oldu.

2016 yılına kadar ulaşımdan, stat yapımına kadar birçok alanda gerçekleşecek modern yapılanma ise en büyük kazancımız. EURO 2016 için ev sahipliği yapmış olsaydık, bu yatırımlarımızın karşılığı hem turizm hem de ülke prestiji olarak da alacaktık. Bence zararı yok, bazen araçlar amaçlardan daha iyi sonuç verir.

EURO 2016 için hazırlanan sunumda yer alan “Barış” isimli Türk gencinin, Avrupalı bir ailenin kapısını çalması ve ülkemizi tanıtması güzel bir kompozisyondu. Avrupa Birliği kapılarında dolaşmamızla da uyumlu olması ironik bir durum ortaya koymadı değil. Barış bizi tanıttı ve sunuma göre Avrupalı aile etkilendi. Ancak oy verecek delegeler neyden ne kadar etkileneceklerini zaten biliyorlardı. Ayrıca oy kullanacak 13 delegeden biri İsrailli ve biri de Kıbrıs Rum Kesimi’ndendi.

Bu yorumlar çok basit ve seviyesiz görünebilir ki ben de buna katılıyorum ancak; seviyesiz ve iki yüzlü demokrasi şarlatanı Avrupayı değerlendirmek için çok söze gerek yok. Bir şeye aday olup da 3. kez kaybediyorsanız bunun adı her yerde hüsrandır. 1 oy farkla kaçırmamızı başarı olarak görenlerin de bir an önce kafalarındaki çıtayı yükseltmeleri lazım.

Sonuç olarak platformlar ve organizasyonlar farklı ancak Avrupa’dan kovulan yine Türk Barış’ı!

Duruma biraz daha geniş çerçeveden bakarsak, yani ülke şampiyonlarının oyuncu değerleri aşağıdaki şekilde:

517.000.000 €

437.200.000 €

354.300.000 €

246.850.000 €

148.250.000 €

125.300.000 €

34.800.000 €.

Tıpkı hayatta olduğu gibi; para çok şey ama her şey değil! Tebrikler Bursaspor.

Perslerin yazın içmeye bayıldıkları bir içecek vardı: Buzlu şerbet. Özellikle Ege Bölgesi’nde “kar helvası” olarak bildiğimiz, dağların eteklerindeki kalıcı kar ve şerbetin birleşmesiyle oluşan tatlıdan başka bir şey değil aslında. Antik uygarlıkların da bu tatlı hakkında bilgileri vardı zira İmparator Nero kar helvasına bayılırdı. Bir süre sonra işin içine süt hatta yoğurt da girince dondurma uzun yıllar sürecek bir değişime sahne oldu.

Yüzyıllar boyunca sevilerek yenilip içilen bu tatlı, 17. asırda İngiltere Kralı I. Charles tarafından kraliyet çevresi için özel üretilen bir “dondurulmuş krema” haline geldi.

Bir asır sonra ise bu tatlı birçok Amerikan ve İngiliz yemek kitaplarında yer almaya başladı. Hatta bazı resmî törenlerde konuklara sunulan çok değerli bir ikram olarak benimsendi.

Dondurma, kolay hazırlanışı bakımından hemen herkes tarafından geliştirilebilir ve yeni tatlarla zenginleştirilebilirdi. Öyle de oldu. New Englandlı bir ev hanımı olan Nancy Johnson, 1843 senesinde dondurma dondurucunu geliştirdi ve bu cihazın patentini aldı.1851 yılında Baltimorelu Jacob Fussel’ın ilk ticari dondurma dükkânını açmasıyla dondurmanın gelişiminde ve üretim aşamasında da bir sıçrama yaşandı.

Fakat dondurma ticareti, dondurma ünitelerinin gelişmiş bir hale gelmesine kadar kolay yapılan bir şey değildi. Bu gelişmeyi taşınabilir üniteler destekleyince, dondurma çeşidinde ve miktarında bir patlama yaşandı. ABD’li Howard Johnson 28, Baskin Robbins ise 31 çeşit dondurma servisleriyle 1980–90 yıllarında sıkı bir rekabete girdiler.

Günümüzde küresel bir şekilde üretilmesine rağmen, kendine özgü bölgesel tadlar sunan ülkeler bulunur. İngiltere, Finlandiya, Yeni Zelanda, İtalya ve Kahramanmaraş’ıyla Türkiye bu ülkeler arasında yer alır.

Son bir bilgi de özellikle bayanlara: 72 gramlık vanilyalı bir dondurma, 145 kaloriye tekabül etmektedir benden söylemesi :)

Kaynakça:

http://news.bbc.co.uk/cbbcnews/hi/find_out/guides/tech/ice-cream/newsid_3634000/3634978.stm

http://www.thenibble.com/reviews/main/desserts/the-history-of-ice-cream.asp

http://webinstituteforteachers.org/~cbmallare/History1.htm

http://whatscookingamerica.net/History/IceCream/IceCreamCone.htm

Görsel: Alberto_F | Creative Commons lisansı ile yayımlanmıştır.

Diğer yandan üretim yeri orası olmamasına rağmen adını Fransa’nın Nimes limanından alan serde de Nimes kumaşı vardı. Bazen aynı şekilde fakat farklı yerlerde üretilen kumaş türüne de “de Nimes” deniyordu. Ayrıca tarihçiler, argaç ve arış olarak iki farklı ipliğin kullanıldığını belirtiler. “Denim” kumaşındaysa biri mavi diğeri de beyaz olmak üzere iki iplik kullanılmıştır.

Görsel: suttonhoo | Creative Commons lisansı ile yayımlanmıştır.

Daha sonra “jean” kelimesi pantolonun modelini tanımlamak için kullanıldı. Bu pantolonların en gözle görülür özellikleri, bol, giyimleri rahat ve daha çok cepli pantolonlardı. Jean yapımında öne çıkan kumaş içinse “denim” kelimesi daha çok telaffuz edilir oldu.

Peki, Jean’in bir pantolon modeli olarak tanımamızı kim sağladı dersiniz? Tabii ki “altına hücum” döneminde San Fransisco’ya giden ve bir kuru gıda dükkânı açan Alman göçmenlerinden Levi Strauss. Levi’nin müşterilerinden terzi Jacob Davis, iş tulumlarının belli yerlerinde yırtılmaları kapatmak için bakır perçin ekleme düşüncesini uyguladı. Muhabbetleri çok koyu bir kıvama gelmiş olacak ki, Davis, Strauss’a ortaklık teklifinde bulundu. Bu ortaklığın ürünlerinden olan “iş tulumları” işçiler arasından oldukça popüler hale geldi. Fakat işler pek de yolunda gitmedi. Her ne kadar bu ürünlerde kullanılan çadır bezi aşınma yapmış ve küçük bir hüsran yaşanmış olsa da aynı pantolonun “denim” ile üretilmesinin ardından, bizlerin “kot pantolonu” tanımasına kadar varan bir süreç başladı.