Teppanyaki Alaturka, Çukurambar’da açılışına kısa bir süre kalan yeni bir lezzet adresi. Öğrendiğimiz kadarıyla Aralık’ın ilk ya da ikinci haftası açılması planlanıyor. Aslında ve edindiğim tecrübeye göre hem mekân hem de personel çoktan hazır.

Yazının içinde yer alan neredeyse tüm fotoğrafların, uzaktan birbirimizi tanıdığımız ancak bu etkinlik vesilesiyle tanışma fırsatı bulduğum Burçak Çubukçu tarafından çekildiğini belirteyim. Yine davet çerçevesinde birçok değerli insanla tanışma fırsatı yakaladığım için ayrıca memnun oldum.

Öncelikle harikulade bir iç tasarım ve zevk anlayışıyla karşılaştığımız Teppanyaki Alaturka’da konuklar daha çok özel bir U şeklindeki masalarda ağırlanıyorlar. U şeklindeki oturma plânı eğitim dünyasının en çok tercih ettiği oturma şeklidir (imkân varsa). Yemek konusunda da öyle imiş, görmüş olduk. :) Diğer yandan bu masaların en önemli özellikleri – ki Teppanyaki’nin de farkındalığının bir parçası bu – masanın bir kısmının özel bir saç – ocak sisteminden oluşması. Yemekler de burada hazırlanıyor. Yani gözünüzün önünde pişiyor. Yapılan yemeği izlemenin tadı da bir başka. Bulunduğumuz masada Uzak Doğu’dan gelen bir genç kardeşimiz vardı. Diğer masada da eşi görev yapıyordu. Çok başarılılardı!

Gelelim yemeklere… Hayatımda içtiğim en lezzetli ve damak tadıma yakın çorbalardan birini içtim diyebilirim. Acının, yemeğin esas tadının önüne geçmemesini çok önemserim. Aşağıda görebileceğiniz Acılı Ekşili çorbanın içinde birçok malzeme var. Evet, içerisi bir çorba için biraz kalabalık görünüyor olabilir fakat hiçbiri aykırı gelmiyor. Çok sevdim!

Çorbanın ardından önümüze ahtapot salatası geldi. İlk kez yediğim ahtapot etiyle birlikte tanıdık diğer tatları çeneme doğru yaklaştırdıktan sonra edindiğim lezzeti hatırlıyorum.

Ahtapot salatasından sonra Can sahne almaya başladı. İnce bir şekilde hazırlanmış soğan ve havuç, kızardıktan bir süre sonra bifteğe sarılıyor ve rulo şeklinde tatlar resmen seviştiriliyor :)

Daha sonra Ali Nazik’e sıra geliyor. Muhteşem bir gösteri ile ilk başta ayrı ayrı duran Ali Nazik malzemeleri Can’ın dokunuşlarıyla lezzetli bir yemeğe dönüşüyor.

Ali Nazik’in midedeki yerini almasının ardından tavuk çöp şiş karşımıza geldi. Ortaklar ve Söke’deki şiş tecrübelerime dayanarak Tavuk Çöp Şiş’i beğendiğimi söyleyebilirim.

Farklı ve iyi bir pirinç pilavı yemek istiyorsanız sanırım artık adresi biliyorsunuz. Özellikle de pilavın üzerine akıtılan yumurta ile birlikte şaşkın bakışlarla izlediğim pirinç pilavı seremonisi, önüme gelen tabakta yer alan pilav ile mutlak sona ulaştı.

Ve sıra geldi tatlıya. Ananaslı dondurma ile bu güzel lezzet deneyiminin sonuna geldik.

Tüm bu yemekler yapılırken sevgili Oytun Dağlı yemekler hakkında bizleri bilgilendirdi.

Sizlerle paylaşma isteği duyduğum bu hoş lezzet ve misafirlik deneyiminde emeği geçen herkese teşekkür ederim. Mekânınız hayırlı, kazancınız bol olsun! Elinize sağlık…

Son olarak, davete katılan Erman Manyaslı tarafından hazırlanan videoyu aşağıda izleyebilirsiniz.

Uzun yıllar Ankara’da yaşayan biri olarak havanın genellikle mat bir hal almasını sinir bozucu bir durum olarak düşünmüştüm. Ne kadar enerji dolu bir şekilde güne başlasam da başlayayım, metronun yeryüzüne çıktığında gördüğüm o kirli gri renk benim enerjime dondurucu etkisi yapıyordu adeta. Ancak unutmuştum ki beterin de beteri varmış: İngiltere

Güneşsiz gün sayısı güneşsiz gün sayısında çok daha az olan İngiltere’de durum o kadar vahim ki, bir zamanlar ev sahiplerinden “pencere vergisi” alıyorlarmış. Evet ne kadar çok pencere o kadar çok vergi. Oldukça garip olan bu durum, 17 ve 19. yüzyıllar arasında yaşayan bir devlet politikasıydı. Hatta bu vergiden yola çıkarak bazı toprak sahipleri “pencere vergisini” ödeyebilecek güce sahip olduklarını beyan edercesine daha evlerine daha çok pencere yaptırırlardı.

Durumun asıl nedeni gelir vergilerine yapılan itirazı pencere vergisi ile düzenlemekti ancak yine de güneş ışınlarına az oranda maruz kalmak ve azlığın getirdiği değer yüksekliğinin körükleyici etkisi de yadsınamaz. Cezalandırma ise hala günümüzde zaman zaman görülebilecek türden. Pencere ya da gelir vergisini ödeyemeyen evlerin pencereleri kiremitle ya da çaprazlamasına tahta çakılması en sık karşılaşılan ceza yöntemiydi. Pencere kapatma işlemleri hala nadir de olsa gerçekleşmekte ya da ev sahipleri bu vergilere itiraz etmek amacıyal penceresini kapatarak protesto etmekte.

kaynakça:

http://en.wikipedia.org/wiki/Window_tax

http://www.longparish.org.uk/history/windowtax.htm

http://www.nationalarchives.gov.uk/pathways/citizenship/rise_parliament/docs/window_tax.htm

15 günlük cemaat yurdu maceramın sonunda yine 15 gündür tanışıklığımın olduğu 3 arkadaşla Abidinpaşa’da eve çıktım. Onlarla 2 güzel yıl geçirdim. Daha sonra evimi de ev arkadaşlarımı da değiştirmem gerekti. Ardından evi değiştirmek gerekti. Ve onun ardından da ev arkadaşlarımı değiştirmem gerekti… Oysa asıl şehri değiştirmek gerekti!

Zaten bir türlü sevememiştim bu şehri. Özellikle de Ege’den gelen biri için yaşaması çok güç bir şehir. Zira alışık değildim kendi yüzü, insanlarının yüzü ve havasının yüzü asık bir şehre. 6 yılın getirdiği yorgunluğu atmanın vakti de gelmişti artık.

Ne kadar kazanmış bir durumda geldiysem Ankara’ya şimdi o kadar kaybetmiş gibiyim. Ancak bazı kazanç saydığım şeyleri ya hiç kazanmamış ya da daha erken kaybetmiş olmayı tercih ederdim!

İnsan bazen hiç yapamam dediği şeyleri bir süre sonra yapmaya başlayabiliyor. Mağazacılık da benim için kesinlikle yapamam dediğim bir sektörlerden biriydi. Gelin görün ki, toplamda 1.5 yıl yarı zamanlı olarak çalıştığım bir sektör aynı zamanda. Bazen beni çok zorlamış ve yıpratmış olsa da orada kazanılan deneyim çok değerli. Marks & Spencer Bilkent Mağaza’ya adımımı atmamla birlikte her zaman yanımda olan Bülent Erarslan’a, iş görüşmemi gerçekleştirdiğim ve beni işe alan Mahmut Oruç’a, gerçekçi tavsiyeleriyle Güler Hanım’a, iyi bir yönetici olduğu kadar iyi de bir lider olan Haydar Bey’e, bazen ABD ile Rusya’nın ilişkisine benzer bir iletişimimizin olduğu ama çok sevdiğim Sema Hanım’a, turşusu ve olaylara “hoş” yorumlamasıyla mağazanın hareket merkezi Özer Bey’e, eğlenceli bir eğitmen ve samimi bir arkadaş olan Naciye Hanım’a, şu an asker olan ve o mağazanın gelmiş geçmiş en iyi satış asistanı olan ve kardeşim Bahadır’a, göründüğünden de ağır bir yükü olan adaşım Onur Bey’e, ömrümün sonuna kadar hayatımda yer almasından gurur duyacağım daimi dostum Naciye’ye, düzgün karakteriyle hep yanımda olan İsa’ya, az kahrımı çekmemiş olan güzel Dilek Abla’ya, yaşadığı onca zorluklara rağmen hala gözleri gülen fıstık Olcay’a, her konuda mutlaka anlatacak bir hikayesi olan İbrahim Bey’e, bir yastıkta kocayasıca Meral’e, sesini “kesinlikle” özleyeceğim Pınar’a, kısa sürede bizimle kaynaşan futbol fanatiği Miray’a, muhabbet kuşu Ali Ağabey’e, mağazanın İsviçre çakısı Emrah’a, iş yorgunluğmuzu bol bol PES ile dağıttımız Mustafa’ya, zaman zaman Pizzadaşlık yapan Yeliz’e ve her biri ayrı bir rengin temsilcisi tüm çalışma arkadaşlarıma gönülden teşekkür ediyorum. Ukala bir insanı çekmek kolay olmasa gerek :)

Artık aileden uzak yeni bir başlangıç için, aileyle vakit geçirme ve dinlenme zamanı…

2007 ‘nin Mayıs ayıydı bu fotoğrafı çektiğimde. Farklı bir yaşamda, farklı bir kişilikteydim. Saimekadın semtinde oturmuştum o yıllarda ve o semti hiç sevmememle birlikte o evi, o odayı pek sevmiştim. Fotoğrafın çekilişinden 1 ay sonra evden ayrılmak da zor olmuştu benim için. Tüm eşyaları topladığımda odanın ortasına gelip hatıralara dalmak istedim ve gitmekten vazgeçmek isteyişim… Şimdi de gözümün önüne geliyor da, maddi olarak soğuk ancak manevi olarak oldukça sıcak bir odaydı benim için. Zira gün batımları hayatımın en güzel ve en hüzünlü anlarıydı; o odanın penceresinde de beni hep ziyaret ederlerdi. Sanıyorum ki bu yüzden çok sevdim bu odayı. Bu fotoğraf yine o odanın gün batımına göğsünü açtığı anlardan biridir. Ve benim ölmeden önceki saniyemde görmek istediğim tek fotoğraftır…

Şöyle bir alıntı yapmıştım bu fotoğrafın yanına:

“Bir gün daha geçmekte
Ve hatta bitmekte,
Güneşin battığı yerdeyim
Bulutlar kızıla bürünmüş
Güneş ufukta
Saklanmaya çalışmakta
Gün batımındayım“

Neyse efendim Cem Ağabey ‘e ilgisinden dolayı teşekkür ederek, sohbetin kaydını hemen alttaki oynatıcıdan sizlere sunuyorum.

not: kotalı adsl kullanıcıları için, dosyanın boyutu sadece 4mb.