Dediğim gibi iş çıkışı, 23:30 Ankara-Haydarpaşa seferini yapan Fatih Ekspresi’nin yolunu tuttum ve 1 numaralı vagona bindim. Uçaklardaki mantığın aksine 1 numaralı vagon trenin en kötü vagonuydu :) Zira 3 numaralı vagondan trene bindim ve 1 numaraya kadar yürüdüm. Koltuklar, hava sıcaklığı, gittikçe değişiyordu. Sabah üstümde sadece t-shirtle oturmama sebep olacak vagonuma geldim. Bir süre sonra tren hareket edince hafiften tırsmama sebep olan o parıltılar dikkatimi çekti. Lokomotifin paralelinde sanki flaşlar patlıyordu. O sırada aklıma birkaç eski tren kazası geldi. Görgü tanıkları muhabire genellikle şunları demişlerdi: “Bizim vagonda pek bir şey yok ama ön vagonlarda ağır hasarlar var…” HÖNK! Yanımdan geçen TCDD görevlilerinin yüz ifadelerinden bir şeyler sezmeye çalışıyorum ki kimsenin oralı bile olmadığını, bu flaşların (daha doğru her neyselerin) sıradan olduğunu düşünmeye başladım. Duamı da eksik etmedim tabii :)

Yorgunluğumdan uzaklaşmak ve uykuya dalmak için her ne kadar hiçbir şeye ihtiyacım olmasa da Farid Farjad’ın kemanına hayır diyemezdim. Uyandığımda saat 2:54 idi. Hatırlamam gereken birçok şeyde zorlanırken bu tip anlık olguları hatırlamam daha kolay oluyor. Saat 2:54 ve telefonun hücresel yayını bulunduğumuz yerin adının “Pamukova” olduğunu yazıyordu. Ne! Pamukova mı?! Trene binerken dikkatimi çeken flaşlar yine gözümün önüne geldi. Hatta birkaç saniye sonra gözümün önünde belirdi. Neyse ki tüm bu denk gelişlerin herhangi bir kötü durumun habercisi olmadı. Yine uykuya daldım ve tren Pendik İstasyonu’ndan geçerken uyandım. Kartal, Bostancı ve Haydarpaşa…

Bu kez o güzel binanın içine girmeden kestirmeden Kadıköy İskelesi’ne doğru yola koyuldum. Yolun ayaklarda kısa süreli bir şişmeye sebep olduğunu herkes bilir, ama bilmek ile hissetmek farklıdır. Ve konu ayak şişkinliğinden kaynaklanan bir ayakkabı sıkması ise canınız yanar. Ankara’da olmayan deniz, martı seslerinden birkaç parça kopararak 8:15 Beşiktaş Vapuru’na yetiştim. Güverteye oturup, martılara simit ve “Çizi” veren insanları görünce bir kere daha anladım ki, denizi olan şehrin günlük yaşam kültürleri ile mat bir havaya, binalara ve insanlara sahip bir şehrin kültürü arasında çok büyük farklar var.

İstanbul gibi bir şehirde yaşamalıyım…

Beşiktaş’a geldiğimde, meydanın yanında beni beklediğini bildiğim o güzel kızın yayına gittim. Ve gitmek fiilinin adı gelmek oldu!

Eşyalarımızı arabaya bırakıp metronun yolunu tutup Harbiye’ye, iş yerinin olduğu semte geldik. Güzel ve özlem kelimesindeki “m, e, l, z ve ö”  harflerinin sırayla silinmesini sağlayan kahvaltımızı yaptık. O güzel kızı ofisine bıraktım. Ve şu anda sadece 5 dakikalık bir uzaklıkta…

Evin dışında ve hayatımdan bir kesitin ilk kez bu kadar çok yer aldığı bu yazıyı bitirmem gerekiyor. Çünkü o hoş bayanı yemeğe çıkarmak için kalkmalıyım…

Görsel: Alberto_F | Creative Commons lisansı ile yayımlanmıştır.

Diğer yandan üretim yeri orası olmamasına rağmen adını Fransa’nın Nimes limanından alan serde de Nimes kumaşı vardı. Bazen aynı şekilde fakat farklı yerlerde üretilen kumaş türüne de “de Nimes” deniyordu. Ayrıca tarihçiler, argaç ve arış olarak iki farklı ipliğin kullanıldığını belirtiler. “Denim” kumaşındaysa biri mavi diğeri de beyaz olmak üzere iki iplik kullanılmıştır.

Görsel: suttonhoo | Creative Commons lisansı ile yayımlanmıştır.

Daha sonra “jean” kelimesi pantolonun modelini tanımlamak için kullanıldı. Bu pantolonların en gözle görülür özellikleri, bol, giyimleri rahat ve daha çok cepli pantolonlardı. Jean yapımında öne çıkan kumaş içinse “denim” kelimesi daha çok telaffuz edilir oldu.

Peki, Jean’in bir pantolon modeli olarak tanımamızı kim sağladı dersiniz? Tabii ki “altına hücum” döneminde San Fransisco’ya giden ve bir kuru gıda dükkânı açan Alman göçmenlerinden Levi Strauss. Levi’nin müşterilerinden terzi Jacob Davis, iş tulumlarının belli yerlerinde yırtılmaları kapatmak için bakır perçin ekleme düşüncesini uyguladı. Muhabbetleri çok koyu bir kıvama gelmiş olacak ki, Davis, Strauss’a ortaklık teklifinde bulundu. Bu ortaklığın ürünlerinden olan “iş tulumları” işçiler arasından oldukça popüler hale geldi. Fakat işler pek de yolunda gitmedi. Her ne kadar bu ürünlerde kullanılan çadır bezi aşınma yapmış ve küçük bir hüsran yaşanmış olsa da aynı pantolonun “denim” ile üretilmesinin ardından, bizlerin “kot pantolonu” tanımasına kadar varan bir süreç başladı.

Nasıl herkesle oturup içilmezse, öyle her içki de içilmez. İçeceksen Rakı içeceksin, rakının da “YENİ”sini…

Görsel: skygod | Creative Commons lisansı ile yayımlanmıştır.

Bırakalım bir süreliğine alafranga yönlerimizi. Oturalım şöyle Ege’de bir köy evinin bahçesindeki tahta sandalyeye. Usulca dışarı taşmış masa örtüsündeki desenleri incelerken sen, güzel bir kız, her şeyin tamam olduğunu gösteren kavunu getirivermiş olsun. Zeki Müren’in o kaşmir sesiyle söylediği “Gözlerin Doğuyor Gecelerime” çalarken, bahçenin kıskanç cırcır böcekleri de varsın akıllarınca vokal yapmaya çalışsınlar. Masanın ortasında oturan dostun rakıları doldururken ince uzun bardaklara, sen de sıcak ellerinle buzları ekleyiver. Madem oturduk bu dost meclisine, artık içelim arkadaş…

Ne de olsa “eski dostlara Yeni Rakı yakışır.”

“Gerçek sofralar, gerçek muhabbet…” – Yeni iletişim Devi: YENİ RAKI

Weinstesin kardeşlerin anne ve babalarının isimleri olan “Miriam ve Max” kelimelerinden esinlenilerek adlandırılan şirketin isim hakları Disney’de bulunuyor. Miramax ismini geri almak isteyen kardeşler henüz bu konuda bir cevap alamamış olsa da Disney, Miramax ismini $1.5 Milyarlık bir ücretle satmaya hazırlanıyor.

Hâlihazırda stüdyo bünyesinde çalışan 80 çalışanın ve yapım sürecindeki filmleri durumları ise belli değil.

Birçok kült filme imza atan Miramax’ın elinden çıkan bazı filmler:

Amelie

Kill Bill

Life is Beautiful / Hayat Güzeldir

Pulp Fiction / Ucuz Roman

No Country for Old Men / İhtiyarlara Yer Yok

Görsel: suzi54241 | Creative Commons lisansı ile yayımlanmıştır.

Ben de naçizane fikrimce bir model sunmak istedim. İnternette yaptığım kısa bir araştırmayla daha önce böyle bir model olmadığını da doğrulamaya çalıştım.

Biliyoruz, şirketlerin cebinden kolay kolay para çıkmaz. Çıkacak olsa da -haklı olarak- elinde veriler olsun isterler. “Yani biz sana destek olacağız ama bakalım sende neler varmış?” sorusu ortaya çıkar.

Gelin bu beklentiyi geçmişe yönelik değil de geleceğe yönelik konumlandıralım. Yani “biz sana destek olacağız ama öyle para vererek değil. Gezi üzerine bir blogun ya da blogunun bir kategorisi mi var. Ben sana ulaşım sponsoru olacağım ve ayda sana şu kadar ücretsiz bilet sağlayacağım. Sen gideceğin yerlere git ve yazılarını yaz.” dese nasıl olur? Adı geçen şirket o blogun ya da o kategorinin ulaşım sponsoru olmuş olur ve bu bir blog yazarı için ciddi destektir.

Görsel: Mike Licht, NotionsCapital.com | Creative Commons lisansı ile yayımlanmıştır.

Bu modellemeyi “yazı sponsoru”, “kategori sponsoru” ya da örnekte de olduğu gibi “ulaşım sponsoru” şeklinde adlandırabiliriz. Zaten bu modelin bir örneği “barındırma (hosting) sponsorluğu şeklinde pratikte de yer alıyor.

Bu modelin blogları ve blog yazarlarını daha aktif ve üretken hale getireceğini düşünüyorum. Hatta benim gibi amatör değil de profesyonel bir internet girişimcisi bu modelden yola çıkarak, “blogları ve şirketleri” bir araya getirecek bir hizmet sitesi oluşturursa pek de güzel olur. Değil mi ?!

Dünkü gişe gelirleriyle birlikte Titanic’in 1997-98′de 1 milyar 843 milyonluk rekorunu 1 milyar 859 ile geçmeyi başardı.

XpanD 3D teknolojisiyle 2 kez izleme imkanı bulduğum film özellikle çekim teknikleriyle ve 3 boyutlu film kapsamında devrim yaratacak özellikler de taşıyor.