Üniversitedeyken bir Haziran ya da Mayıs ayıydı, Orduspor Süper Lig’e çıkmaya yaklaşmıştı ve Play-Off maçları Ankara’da oynanıyordu. Maça gitmiş ve desteklediğim Orduspor’un yenilgisini izlemiştim. Yıllar geçti, sene 2011 oldu Orduspor Süper Lig’e çıkmayı başardı. Ama Orduspor’un resmî internet sitesine girip “Mor-Beyaz Formalar Store’ da” haberine baktığınızda çok rahat bir şekilde takımın İngiltere Premier League’e çıktığını sanabilirsiniz!

Haberin başlığından da anlayabileceğiniz gibi “store” saçmalığı Orduspor tarafından da kullanılıyor. BJK Store vardı, mükemmel bir davranışla “Kartal Yuvası” oldu. GS Store hala kullanılıyor ve maalesef daha birçok örnek mevcut.

Takımlarımızın marka değerleri yönetim şekilleri, stadyumları, kurumsal yapıları ve futbol anlayışlarıyla göklerde geziyor ya, “store” yerine “mağaza” ya da başka uygun bir Türkçe ifade kullanırlarsa marka değerleri zedelenecek sanki! Türkiye’de sıkça görülen, bilinçsiz ve içi boş “şekilcilik” açısından kayda değer bir örnek durum aslında.

Orduspor ile ilgili haberlere göz atmak için siteye girdiğimde ve yukarıdaki paragraflarda bahsettiğim haberi ziyaret ettiğimde, bahsettiğim içi boş şekilciliğin son ama en yoğun örneğini gördüm. Hayır hayır, Burası Londra’nın bir caddesi değil. Orduspor da bir Londra ya da İngiltere ekibi değil. Ama mekâna verilen isme Londra’da bile zor rastlarsınız belki!

Cafe Store 52 Fifty Two şeklinde rezalet bir isim bulmuşlar mekâna. Şimdi rica ediyorum, formalara basılacak oyuncu isimlerinde “ş,ü,ğ,i,ö,ç” harfleri kullanılmasın. Bunların yerine “s,u,g,i,o,c” kullanılsın. Yoksa ayıplarlar adamı sevgili Ordu United!

Görsel kaynağı: Orduspor resmî sitesi

İlk bakışta 560 sayfalık bir teknoloji romanı olması dolayısıyla tercih etmekte tereddüt yaratabilecek bir kitap. Ancak oldukça akışkan bir olay örgüsüne sahip. Tabii teknoloji ile ilgisi olana :)

Maviağaç Yayınevi’nden çıkan Hayalet Program Daemon, son dönemlerin popüler oyun türü olan ve şahsen dijital bir uyuşturucu olarak gördüğüm çevrimiçi rol yapma (MMPOG) türü kitabın merkezinde olmak üzere etkileşimli dijital ve internet dünyanın birleşmesiyle kurgulanmış. Teknolojinin son nimetleri olarak gördüğümüz bilgisayar, internet ve çevrimiçi iletişim yapılarının niyetlerin bozulmasıyla nasıl bir etki sahasına sahip olabileceğini görmek istiyorsanız, o kurgu bu kitabın içinde mevcut.

Kitaptan keyif almak için mutlaka dijital dünya ve internet dünyası hakkında bilgi sahibi olmalısınız. Bu bilgi seviyesinin içinde RSS yayını da var, ağ bağlantılarının alt parçacıkları da. Benden söylemesi : ) Bir de, kitabın gerçek dünya ile dijital dünyanın olabildiğince yoğun etkileşimi ile sizleri sürekli şaşırtabileceğini söylemeliyim. Zaten bu özelliği dolayısıyla “Film dünyası için Matrix neyse roman dünyası için Hayalet Program Daemon odur” cümlesi bu kitap için telaffuz ediliyor.

Romanın hazırlık ve yazım aşamalarında Google Ekibinin Daniel Suarez’e destek olduklarını söylersek, kurgunun eften püften olmadığına dair güçlü bir kanıt sunmuş oluruz diye düşünüyorum. Google’ın yanı sıra, kitabın temel taşlarını teşkil eden birçok unsur gerçekçi bilgi ve makalelere dayanıyor. Hatta kitabın internet sitesinde o makalelere ulaşabiliyorsunuz.

Fiyat olarak da şu sıralar çok uygun miktarlara çekilen Daniel Suarez’in Hayalet Program Daemon kitabını tavsiye edebilirim. Bu kitapla geleceğin, geçmişin basit dünyasını ne kadar özletebileceğini pek âlâ görebilirsiniz.

Kitaptan bir alıntı:

“Bir insandan bahsetmiyoruz, Russ. Bu bir mantık ağacı. Sen “D” tuşuna bastığında bilgisayarında D tuşunu ekranda gösterme cesareti olup olmadığını merak ediyorsun. Birkaç çalışanın Hayalet’i yönettiğinden şüpheleniyorum. Umarım, kim olduğunu ses çıkarmadan bulup taraf değiştirmesi için ikna edebilirim.”

Puanım: 7.5 / 10

Birçok farklı ve yeni dijital kurguyu bizimle tanıştıran NTVMSNBC, bu kez “Çalışma Odam” sayfasıyle gönlümü kazandı. Pınar Kür‘ün çalışma odasının 360 derece olarak görüntüsünü sunan NTVMSNBC, odadaki bazı özel materyalleri seçmemizi sağlarak o materyaller hakkında bizzat Pınar Kür tarafından bilgi sahibi olmamızı sağlıyor.

Sanıyorum ki sadece yazarlarla sürmeyecek olan bu çalışma, yaratıcı ve üretici büyük üstadların nasıl bir ortamda eser verdiklerini görmemizi sağlayarak bizde olumlu dürtülere sebep olabilir.

NTVMSNBC Çalışma Odam uygulamasına bu adresten ulaşabilirsiniz.

The Town, Hırsızlar Şehri. Ben Affleck’in yönettiği ve başrolünü oynadığı film oldukça uzun sürüyor. Neyse ki bu kadar uzun olmasına rağmen sıkmıyor. Ancak filmden sıkılmamak için filmi ses sistemi ve yüksek kalitede izlemenizde çok fayda var. Aksi halde filmden sıkılmak maalesef daha kolay olacaktır.

Boston’da geçen film, büyük bir şehre göre çok iyi özelleştirilmiş olarak yarattığı hava ile kendisine büyük bir özellik kazandırmış. Olayların başlangıcı ve sonu arasında geçen çizginin asıl unsurlarının yoğun işlenmediğini belirtmeliyim. Bununla birlikte Ben Affleck’in güvenilir olması gerektiği zaman beden diliyle kendisini ele verdiğini de görmezden gelemedim.

Filmde geçen yoğun küfür sebebiyle ailecek izlenebilecek filmlerden sayılmaz, benden söylemesi.

“Yolum uzun, fakat seni yeniden göreceğimi biliyorum. Bu tarafta ya da diğer tarafta…”

Puanım: 7/10

Noel kutlaması, Hz. İsa’nın 25 Aralık tarihinde gerçekleşen doğumunu esas alan ve tamamen dinî özelliklere sahip bir kutlamadır. Hediye alıp verme ve ağaç süsleme de sadece Noel’e özgü kutlama aktiviteleridir. Maalesef birçok konuda olduğu gibi neyi ne amaçla yaptığını bilmeyen insanları kontrol etmekte zorlanmayan kapitalist yaklaşım, bilhassa hediye alıp verme konusunda bir mecburiyete kadar dönüştü. Kullandığımız takvimden dolayı Noel ile Yılbaşı kutlamaları arasında 6 gün gibi kısa bir sürenin olması, özü farklı olan iki amacın karışmasına neden oldu.

Yılbaşı kutlamaları, Fenike ve Pers Uygarlıklarında ekinoksla birlikte; Yunan Uygarlığında ise kış dönümüyle birlikte kutlanırdı. Bir yılı daha geride bırakıyor olmayı ve yeni bir yılı karşılıyor olmayı heyecanlı bulan insanlar bu duygularını törenlerle ve çeşitli aktivitelerle ortaya koyarlardı.

İlk başlarda, bu coğrafi dönemlerin hasat zamanlarına denk gelmesinden olsa gerek, törenler bir hasat şenliği niteliğindeydi. Bir süre sonra taç giyme törenleriyle de ilişkilendirilen yılbaşı kutlamalarının en ünlüleri ise Babil’de gerçekleşirdi. 11 gün süren törenler boyunca bazı dinî motifler de yer alır ve bu törenlerde Marduk isimli tanrıya şarkılar söylenirdi. Kutlamaların bitmesiyle herkes kendi yaşamına ve günlük işlerine çekilirdi.

Ağaç süsleme geleneğinin Türkler’e ait olduğu ve hatta bu geleneği ortaya koyan ilk milletin Türkler olduğu iddia edilir ki; bu iddianın özünde Türkler’de çok geniş anlamları olan “Ağaç Kültü“nden kaynaklandığını ve doğal olarak Nole ile hiçbir alakasının olmadıüını düşünürüm.

Romalı Julius Ceasar MÖ 46 yılında, kullanılan birçok takvimin yarattığı karışıklığa son vermek amacıyla Jülyen Takvimi’ni yürürlüğe koydu ve başlangıç gününü 1 Ocak olarak belirledi. Bir süre sonra Hz. İsa’nın doğumu ve onu takip eden Hristiyan kutlamaları ile yakın bir tarihe denk gelen bu dönem, özünde Pagan geleneklerini taşıyan dinî motifleri de beraberinde getirdi.

Julyen Takvimi’nin yıl hesaplamasındaki 1 günlük hatası sebebiyle bir süre sonra Gregoryan Takvimi’ne geçilerek Yılbaşı kutlamaları 1700’lü yıllara dek yarı dinî, yarı geleneksel aktivitelerle yaşandı.

Tüm bu uzun yıllar boyunca insanlar yeni ve kendilerine özgü geleneklerini geliştirdiler. Modern zamana baktığımızda, kimisi gece yarısı en sevdiği kişiyi öper; kimisi o gece ne yaparsa tüm yılın öyle geçeceğine inanır; kimileri de bizde olduğu gibi havaya ateş eder!

Aradan yüzlerce yıl geçmesine rağmen yılbaşı kutlamalarının “özünde” aynı sıralama geçerlidir. Geride bırakılan yıl uğurlanır ve yeni umutlarla birlikte hiç kullanılmamış bir yıl karşılanır. Bu coğrafi varlığı kutlamak ne kadar doğal ve eğlenceliyse, bu kutlamayı Noel ile karıştırmak o kadar cahilcedir.

Bu yazı vesilesiyle ben de yeni yılın beklentilerinizi karşılayan bir yıl olmasını ve üzüntü – sevinç dengesinin sizin için sürekli sevinçten yana bozulmasını dilerim. Mutlu Yıllar!

Kökü İrlanda’ya yer alan Cadılar Bayramı, ilk olarak İrlanda Keltleri’ne yönelik Samhain adı verilen, kayda değer oranda da ciddi kutsal bir ritüel idi. Amaç, ölüm tanrısı olan Saman’ı şereflendirmekti. Keltler’in kimler olduğunu hatırlatmamız gerekirse, Orta Çağ ve öncesini konu alan filmlerde Kuzey Avrupa bölgesinde yaşayan vahşi ve savaşçı olarak kavimlerdir. Günümüzde var olan Kuzey İrlanda, Galler, İskoçya ve İrlanda Kelt kökenli ülkelerdir.

Keltler’deki inanca göre 31 Ekim gecesinde yani Tüm Azizler Arifesi’nde periler bulundukları yerden çıkarlar. Cinlerin dişi olanlarına peri dendiğini hemen belirtelim. Perine dışarı çıkmasıyla birlikte, ölüm canlılar da ruhlar alemi ile olabilecek en yakın noktaya geliyorlardı. Ruhlar arasında kötü amaçları olanların da olması, Keltler’in kendilerini korumalarını gerektirdi. Bu amaçla da, insanlar cin ve şeytan kılığına girip, çeşitli yerlerine hayvan derisi ya da başı geçiriyorlardı. Oldukça sesli bir şekilde, Kelt rahipleri tarafından meşe ağaçlarından meydana getirilen kutsal bir alana hep birlikte gidiliyordu. Bu sayede ruhsal arasında insan bedenine girmek isteyenler uzaklaştırılıyordu.

1. asırda Romalılar, Kelt topraklarını işgal ettiler ve bu geleneği yasakladılar. Ancak halk, benimsediği geleneği bırakmadı ve gelenek Cadılar Bayramı -Halloween- olarak Hıristiyanlık’a da geçti.

Yüzyıllar boyunca süren bu gelenekten kurtulmak isteyen Vatikan, MS 600′lü yıllarda Papa 1. Gregory tarafından gönderilen bir heyetle Keltlerin bu geleneklerine son vermek için çaba sarf ettiler. Yaklaşık 300 yıllık bir değişim hareketinin ardından Kilise, Samhain (aslında bir çeşit şeytan olduğuna inanılır) kutlamalarını kaldırıp, 1 Kasım’da kutlanmak üzere Azizler Günü’nü ilan etti. Hıristiyan dinine ait motiflerin ve inançların yer aldığı Azizler Günü’nün ertesi günü olan 2 Kasım da Tüm Ruhlar Günü olarak ilan edildi. Dönemin dar bakış açılı Vatikan’ı kaş yapayım derken göz çıkarmış ve Keltler’in kutlamasını yok etmek isterken, aslında Samhain Kutlamaları’nın Cadılar Bayramı’na dönüşmesine neden olmuş hatta bunu da Hıristiyanlık’a mâl etmiş oldu.

19. yüzyılda İskoçya ve İrlanda’dan ABD’ye göç eden topluluklar beraberlerinde bu geleneklerini de getirerek “Pagan Ruhlar Festivali”nin dirilttiler ve Cadılar Bayramı olarak yaşamaya başladılar.

Türkiye’ye Cadılar Bayramı’nı getiren hiçbir İskoç ya da İrlandalı olmamasına rağmen, kimi organizasyon ve aktivitelerle Cadılar Bayramı’nın kutlanması tam bir komedidir. Üzüntü vericidir ki bu komedi, şuursuz ve Batılılaşmayı poposuyla anlayan insanların dramıdır.

Milattan önce 3000’li yıllarda Mısırlılar açısından ahşap oldukça değerli bir materyaldi. Özellikle de ahşaptan yapılmış merdivenlere gereğinden fazla anlamlar yükleniyordu. O kadar ki, ölen firavunlar göğe kolayca yükselsinler diye mezarlarına minyatür merdivenler bile konulurdu.

Günümüzde kullanılan Amerikan Doları’nda bile piramit simgesi altında bulunan üçgenin anlamı da çok kapsamlıdır. Ayrıca Mısır Piramitleri, üçgen olma özelliğini esas alır. Yani üçgen olma durumundan dolayı piramittir, piramit olma durumundan üçgen değil :)

Üçgene yüklenen anlam daha sonra kutsal üçleme (Teslis) adı verilen baba, oğul ve kutsal ruh inancına da yansımıştır. Herhangi bir üçgenin içinden geçmek, inanca göre Tanrı’nın kutsal alanını işgal etmek anlamı geliyordu. Bu sebeple insan cezalandırılabilirdi.

Duvara dayanan merdivenin de bir üçgen oluşturması ile altından birisinin geçmesi de Tanrı’nın kutsal alanını işgal etmek anlamına geleceği için tehlikeli sanılırdı.

Anlaşılacağı gibi Hristiyanlık inancı, bilerek ya da bilmeyerek merdiven altından geçmeyi uğursuz saymıştır. Hatta 17. asırda İngiltere’de, idam edilecek mahkûmlar, yanı başında celladın bulunduğu darağacı merdiveninin altından geçirilirdi.

Görüldüğü gibi bizim kültürümüze tamamen yabancı hatta aykırı bir batıl inanç olan merdiven altından geçmek, artık kafalardan tamamen silinmesi gereken düşüncelerden birisi olmak zorundaymış gibi görünüyor.